„Op slag verliefd was ik, toen ik als tiener de bontjas van mijn oudtante kreeg. Zo zacht, zo mooi afgewerkt... ik was meteen verkocht. Mijn kledingstijl is excentriek en met een bontjas heb je verder weinig nodig om op te vallen.

Trots als een pauw ga ik dan over straat. Mijn ouders waarschuwden me destijds wel dat activisten met verf konden gooien, maar dat heeft me er nooit van weerhouden om een bontjas te dragen. Inmiddels heb ik er meer dan zes.

Activisten

In Rotterdam, waar ik woon, krijg ik weinig veroordelende blikken. Maar elders word ik op straat weleens weggekeken. Toen ik in Londen was en daar een anti-bontdemonstratie bleek te zijn, ben ik snel een warenhuis in gevlucht.

Ik snap die activisten best en sluit mijn ogen niet voor dierenleed. Sterker nog: ik vind dat je als vleeseter en bontdrager moet weten hoe biefstuk of zo’n jas wordt gemaakt.

Jacht

Daarom ben ik in Nieuw-Zeeland met locals mee op jacht geweest. We schoten op wild voor vlees en bont. Niets bleef ongebruikt. Dat vind ik mooi. Ik zou dolgraag leven in de wildernis en mijn eigen bontjas willen leren maken.

Waar ik problemen mee heb, is verspilling: dat een dier alleen wordt gedood voor z’n vel of als mensen nog eetbaar vlees klakkeloos in de kliko kieperen. Ik koop ook nooit een nieuwe jas met bont, ik ga altijd voor een vintage exemplaar dat ik nog jarenlang een derde of vierde leven geef. Ik draag ze tot de gaten er in zitten.

Mijn veganistische vrienden hebben soms wel moeite met mijn bontjassenliefde, maar zullen de vriendschap er nooit om verbreken. Ze kennen mijn principes. Ik ben en blijf een dierenliefhebber; dat ik ook bont draag, bijt voor mij niet.”

Dit stukje staat in het nieuwe VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf).