Toen ik met pensioen mocht, riep iedereen: ’O, wat heerlijk, nu kun je eindelijk doen waar je zelf zin in hebt. Wat een vrijheid!’ Tja, dat is maar hoe je het bekijkt; mijn agenda zat namelijk binnen twee maanden alweer vol. Mijn dochter vroeg of ik niet twee dagen per week wilde oppassen en ja, wie kan een dochter nou iets weigeren? En het leek me ook leuk, zo’n kleintje om me heen. Ach, en dat wás het ook.

Zusje

Het was zo’n heerlijk ventje, zo lief, sliep ook goed, lachte de hele tijd. Hij gaf me energie. Maar na twee jaar kwam er een zusje bij. Daar was ik ook gek mee, maar het was wel veel meer een handenbindertje en ze huilde heel veel. Ik kreeg er stress en hoofdpijn van. Ook kwamen er steeds vaker avondjes bij dat ik ’moest’ oppassen. Ik moest natuurlijk niks en ze zei er ook altijd bij dat ik het moest zeggen als het niet uitkwam, maar dat deed ik dan toch niet. Gek hè? Ondertussen leed mijn sociale leven eronder, en ik kwam ook veel minder aan mezelf toe.

Recent vertelde mijn andere dochter dat ze zwanger is. En ze hoopt natuurlijk dat ik ook op haar kind ga oppassen. Eerlijk gezegd brak het angstzweet me uit. Niet nóg één! Het was me nu al veel te veel. Maar ik hoorde mezelf zeggen: ’Tuurlijk doe ik dat. Daar ben ik toch je moeder voor?’ Diezelfde avond heb ik wel een halve fles wijn gedronken, puur van ellende. Het kwartje viel pas echt toen ik vol enthousiasme vertelde dat ik een golfreis zou maken met een vriendin en toen twee verschrikte dochters zag kijken. ’O mam, had dat even eerder verteld! Hoe gaan we dat oplossen met de kinderen?’

Vakantie

Ik voelde een golf van schuldgevoel en tegelijkertijd ook een golf van woede. Hoezo was dat míjn probleem? Had ik geen recht om op vakantie te gaan wanneer ik dat wilde? Had ik een contract met mijn dochters afgesloten waaraan ik me strikt moest houden? Volgde er anders een boete? Op hun vraag of ik het echt al geboekt had of het misschien nog een paar dagen kon verschuiven, heb ik nogal bits geantwoord dat alles al in kannen en kruiken was. En ik had ook geen annuleringsverzekering.

Ze waren echt niet boos hoor, maar ik zag gewoon dat ze er niet blij mee waren. En dat was voor mij de druppel. Wat was ik voor hen geworden: een handige oplossing voor hun oppasproblemen? Gratis ook nog? Hoezo moest ik hen steeds uit de brand helpen nadat ik al die jaren al voor hen had klaargestaan? Mijn hele leven had in het teken gestaan van anderen verzorgen. Niet alleen thuis, maar ook in mijn werk in het ziekenhuis. En ik was dat nu zó zat. Dus nu was ik eindelijk eens aan de beurt.

Oppassen

Verzorg en verwen mij maar eens! Stuur mij op een leuke vakantie in plaats van me te belasten met je baby’s, peuters en kleuters. Die tijd heb ik gehad! Ik wil best een leuke oma zijn en de kinderen meenemen naar dierentuin, musea en/of pretparken. Maar wel graag als ik daar zelf zin in heb. Ik ben klaar met dat oppassen! Nu moet ik dat alleen mijn dochters nog even vertellen...”

Deze rubriek opgebiecht is gebaseerd op waargebeurde verhalen.