„Ik ben een harde werker. Heb het gevoel dat ik altijd een tandje harder trap dan mijn collega’s en ben al jaren nauwelijks ziek geweest. Tuurlijk was ik weleens enorm verkouden of voelde ik me lamlendig als ik ongesteld was, maar dan nam ik een pijnstiller en zette mijn schouders eronder. Niet zeuren, doorgaan.

Verandering

Maar het afgelopen jaar veranderde er zoveel. Ik moest plots thuiswerken, lesgeven aan mijn twee kinderen en ook nog boodschappen doen voor mijn ouders die niet meer de deur uit durfden.

Normaal gesproken was ik best moe als ik thuiskwam van m’n werk, maar nu was ik eigenlijk de hele dag afgepeigerd. En dan zat ik ook nog eens arbo-technisch onverantwoord aan de keukentafel te werken, waardoor ik binnen de kortste keren last kreeg van mijn nek en rug. Naar de sportschool kon ik ook niet meer om alle stress en frustratie uit mijn lijf te spinnen.

Kortom: ik voelde me steeds slechter naarmate de coronacrisis voortduurde. Maar ook weer niet zo erg om me daarvoor ziek te melden. Wel zo erg, dat mijn man en kinderen begonnen te klagen dat ik zo humeurig was en nooit meer zin had om te koken. Dat ze niet konden wachten totdat ik weer naar kantoor mocht. Nee, niet leuk om te horen.

Coronaklachten

En toen begon mijn man te hoesten. Ik stuurde hem meteen naar een coronateststraat, als de dood dat het Covid zou zijn. Daarna ging hij maar op zolder slapen, werken en eten. In quarantaine. De volgende dag werden we gebeld: positief. Nu moesten we allemaal in quarantaine.

Na bijna een week kreeg ik ook klachten. Net zo mild als mijn man, maar toch. Ik belde mijn zus en liet haar nu de boodschappen doen voor onze ouders en voor m’n gezin. Ik wilde eigenlijk gewoon doorwerken, zo ziek voelde ik me namelijk niet, maar mijn man trok resoluut de stekker uit mijn laptop. ‘En nu ga je eens rustig uitzieken, je bent al ruim een half jaar jezelf niet!’

Mokkend kroop ik mijn bed in en dacht: oké, een dagje niks doen, dat moet dan maar. Maar zodra ik het mezelf toestond, overviel me een soort van zwaarte. Ik sliep de rest van de dag. En de volgende dag kwam ik ook nauwelijks mijn slaapkamer uit.

Spijbelen

Mijn man deed het huishouden, gaf de kinderen les en zorgde voor mij. Ik deed keurig wat hij zei, namelijk niets, draaide me nog eens om en sliep nóg een gat in de dag. Na een paar dagen voelde ik me eigenlijk best oké en uitgerust, voor het eerst in tijden. En toen ging mijn telefoon… mijn baas.

Ik voelde ineens weer een knoop in mijn maag. Mijn man zag m’n reactie en pakte mijn mobiel. Ik hoorde hoe hij keihard loog. Dat ik vreselijke hoofdpijn had en nauwelijks naar de wc kon lopen. Dat ik voorlopig niet aan de slag kon.

Hij hing op en zette Netflix voor me aan. Hij zei: ‘In ruim twintig jaar tijd heb je misschien zes dagen ziekteverlof opgenomen, een paar weken spijbelen heb je heus wel verdiend. Ik bespaar ze zo een veel duurdere burn-out.’

Zo heb ik drie weken gespijbeld. Ik had het echt nodig, maar toch; lekker zit het me niet. Het blijft bedrog…”

De rubriek Opgebiecht is gebaseerd op waargebeurde verhalen. Dit stukje staat in het nieuwe VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf).